Sla je vleugels uit in soevereiniteit

In deze blog neem ik artikel 25 van de universele rechten voor de mens als leidraad.

Een ieder heeft recht op een levensstandaard, die hoog genoeg is voor de gezondheid en het welzijn van zichzelf en zijn gezin, waaronder inbegrepen voeding, kleding, huisvesting en geneeskundige verzorging en de noodzakelijke sociale diensten, alsmede het recht op voorziening in geval van werkloosheid, ziekte, invaliditeit, overlijden van de echtgenoot, ouderdom of een ander gemis aan bestaansmiddelen, ontstaan ten gevolge van omstandigheden onafhankelijk van zijn wil. Moeder en kind hebben recht op bijzondere zorg en bijstand. Alle kinderen, al dan niet wettig, zullen dezelfde sociale bescherming genieten.

Het is eigenlijk diep triest dat we universele rechten moeten maken voor de basisbehoeften van de mensheid en het leven zelf, om het allernoodzakelijkste voor iedereen toegankelijk te maken. En dan te bedenken dat deze noodzakelijke behoeften niet gehaald worden door een te groot aantal mensen en dieren. Diep triest dat we niet kunnen zien dat het leven ons niet uitnodigt om te overleven maar om te leven. Het leven, de aarde huilt om wat wij van het leven hebben gemaakt door acceptatie en het toestaan van het ontnemen van onze soevereiniteit.

De mensheid die een verschil kan maken is ondergedompeld in overvloed en dus verblind door overvloed, verlamd door overvloed. Het zichzelf niet kunnen verplaatsen in de ander, die deze vieze ruikende schoen niet willen passen. Want het verliezen van huis en haard, het verliezen van de mogelijkheid om jezelf en je familie te voeden, schijnt nog het enige te zijn wat ons wakker kan schokken om het leven weer te willen leven. 

We zijn niet meer heel als mens. We zijn niet geheeld als mens. We laten onze trauma’s rondzingen in onze heilige tempel genaamd lichaam. We staan aftakeling toe onder de noemer van leven. We denken niet meer met weemoed terug aan hoe leven kan zijn. Hoe heel het leven kan zijn dat bestaat uit een geheeld lichaam, helende wetenschap, helende meditatie en een geheeld bewustzijn. Doordat we niet meer heel zijn, zijn we half. De ene helft van de mensheid keert naar binnen maar ontkent de buitenwereld, en de andere helft accepteert de materiële staat van zijn en ontkent zijn eigen innerlijke wereld. Een half mens maakt geen heel mens. Een half mens kan niet staan, maar heeft de ander nodig om te staan. Een half mens is niet soeverein en kan niet staan voor en als het leven, en zal dus met minder genoegen nemen dan wat het leven zelf is in al zijn glorie.

Het lijkt alsof de realiteit die we denken te zien ons zicht verspert, onze focus diffuus maakt, zodat we niet kunnen zien wat we hebben nog wat we missen. Een zombiestaat van zijn. Een bewustzijnsstaat die denkt dat het normaal is dat we ons recht moeten opeisen om te mogen leven onder voorwaarden die tegen het leven zelf indruisen. Dit moeten we niet willen. Het kan zoveel beter op alle vlakken van het leven op aarde, alleen moeten we dit durven zien, en niet genoegen nemen met minder dan wat we zijn als leven.

We zijn wereldwijd veel te snel tevreden met wat we hebben of denken te hebben opgeëist. Een dak boven ons hoofd is een basisbehoefte, dat staat niet synoniem voor het leven ten volste leven. Het verdrietige van dit alles is dat we ons dit zelf aandoen. We houden onszelf in alle aspecten van het leven klein, klein in geest en ziel. Een rijkaard houdt zichzelf klein door de angst om zijn welvaart te verliezen en de armelui houden zichzelf klein door te accepteren dat het leven dat ze leiden het leven is. En zelfs in dat zwakke aftreksel van het leven is ook de arme bang om dat te verliezen. Maar eigenlijk hebben we allemaal verloren. We verloren het recht op leven toen we onze verantwoordelijkheid uit handen gaven, onze toestemming voor het leven uit handen gaven en onze soevereiniteit uit handen gaven.

We worden momenteel op een gemiddelde levenslijn gehouden die ons in leven houdt. Maar daar kunnen we niet ervaren hoe het is om in de poel van overvloed te springen, nog hoe het is om meegezogen te worden in de poel van het tekort. Kortom we kunnen niet meer leren door ervaring, omdat we op een kunstmatige wijze in leven gehouden worden. We zijn verworden tot halve, gemiddelde uitingen van leven. Dat is niet waarom we hier zijn. We zijn hier om te ervaren en te handelen op die ervaringen in het belang van het leven. Om alle mogelijkheden te zien en te proberen om terug te komen naar het leven zoals het is. Laten we ons niet om de tuin laten leiden met mooi klinkende plannen, we weten dondersgoed waar het leven verkracht wordt en waar het gediend wordt. Laten we die onderscheidingskracht gebruiken om een halt toe te roepen aan de huidige massa verkrachting van het leven.

Laat ons het leven vieren in zijn meest kleine vorm tot aan de meest grote vorm. Zie de mogelijkheden als we in onze eigen soevereiniteit durven te gaan staan. Er is geen ultra overheid nodig om ons te vertellen hoe we goed moeten leven. We hebben een centraal systeem nodig dat ons voorziet in de mogelijkheden om het leven te leven zoals het bedoeld is. En geen belastingsysteem dat bepaald of we ons mogen voortbewegen in een systeem van misbruik. Vanuit welke angst dan ook, dat is niet iets van waaruit we kunnen leven, want het leven staat niet synoniem aan angst. Het leven kan angst kennen om doorheen te gaan en te ontdekken wat het werkelijk was wat we tegen kwamen.

Het leven minachten in plaats van vieren is een keuze, is een ervaring. Maar zodra het leven als zichzelf minachting wordt, dan komen we in een toestand die we heden ten dage ondervinden. Dan experimenteren we op de wereldbevolking. Dan scheppen we tekorten en wereldrampen. Dan dienen we de afbraak waar we allemaal aan ten onder gaan, dan telt het niet meer wie je bent. Ook al is het zwaar voor ons op dit moment. Ook al lijkt er geen lichtpuntje aan de horizon te zijn. Weet dan dat in dezelfde oogopslag waarin we onze limitaties zien we tegelijkertijd onze mogelijkheden zien. Zo hebben we de mogelijkheid om opnieuw mogelijkheden te zien, wat weer leidt tot meer mogelijkheden. 

Zodra we leven weer gaan herkennen in onszelf en buiten onszelf als weerspiegeling van onszelf. Dan pas kunnen we zien dat we gevangen zitten met onze eigen toestemming. Zouden we vragen of we onszelf zouden gevangen zetten, dan zouden we volmondig zeggen dat we dat nooit zouden doen. Toch is helaas de werkelijkheid anders. Laten we dat onder ogen zien. Onze eigen gevangenis, is onze eigen gevangenis. We zijn de directeur en cipier en kunnen in elke ademhaling onze vrijlating ondertekenen en de sleutel gebruiken om onszelf te bevrijden. Of we rotten weg in een cel en zijn gelukkig met het einde der tijden, openbaringen. Game over.

Over enomis

Schrijfsels en zelf vergevingen om mijn levenspatronen in de komende 7 jaar bloot te leggen, te snappen en te corrigeren door leefbare praktische statements, totdat er niets meer over is aan levenspatronen in mijn leven. Het niets zal dan het punt zijn van waaruit ik mijzelf opnieuw geboren laat worden in het fysieke leven op aarde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 2.276 andere volgers

Categorieën

Economist’s Journey to Life

http://economistjourneytolife.blogspot.com
%d bloggers liken dit: