De bron van het kwaad en goed.

In deze blog gebruik ik artikel 20 van de rechten van de mens als leidraad.

Een ieder heeft recht op vrijheid van vreedzame vereniging en vergadering. Niemand mag worden gedwongen om tot een vereniging te behoren.

De wereld wordt momenteel als gefragmenteerd waargenomen. Veel tegenstellingen die er al waren komen nu als het ware uit de doos van Pandora gesprongen. Voor velen is het een grote puzzel die gelegd moet worden zonder voorbeeld. De één is vastberaden de puzzel zelf te leggen en de ander voelt zich zo radeloos met allerlei puzzelstukjes waar hij niets mee kan dat er grote hoop bestaat dat de instituten van onze wereld hem daarbij gaan helpen. Zelfs de hoop dat zij het voor hem gaan oplossen. 

Het niet hebben van een plaatje, een beeld van wat er aan de hand is, hoe dit allemaal zo is gekomen en waar dit alles ons heen leidt, maakt ons in een dualistische werkelijkheid hetzij weerbaar en vastberaden of juist kwetsbaar en beïnvloedbaar. Het vecht, bevries en vluchtgedrag is hierbij dan ook zeer duidelijk aanwezig. Het is maar weinigen gegeven om in woelige tijden als nu achterover geleund te genieten van wat is. Onszelf te aarden in dat wat is en te snappen dat elke stap die we zetten nog fout nog goed is. Het is een stap, een richting die we kiezen met een navenante uitkomst.

En elke stap die we zetten, mag een stap van vertrouwen zijn. Vertrouwen in onszelf en vertrouwen hebben in onze intuïtie. Wanneer we terug naar onze eigen bron durven gaan dan zullen we zien dat intuïtie redelijk zwart is gemaakt in onze huidige maatschappij. Overheden zijn niet gebaad met burgers die op zichzelf kunnen vertrouwen. Overheden zijn gebaad bij mensen die volgzaam zijn en zonder al te veel gedoe geleid kunnen worden. Echter de prilste vorm van intuïtie kan ons laten aanvoelen of er kwaadaardigheid in het spel is of niet.

De kwaadaardigheid die we momenteel mogen gadeslaan is een trein die niet lijkt af te wijken van zijn traject. Het opereert met precisie, vakmanschap en stiptheid van bovenaf. De lagen eronder zijn soms zelf ook in verwarring en door niet het gehele plaatje te hebben kan er niet gekeken worden naar de logica in het geheel. Maar ieder spiritueel gezond mens kan aanvoelen wanneer kwaadaardigheid de kop opsteekt. Simpelweg omdat we allemaal ook kwaadaardigheid in ons hebben. Voor die kwaadaardigheid van een masterplan die als een Zwitserse klok ten uitvoer wordt gebracht mag geapplaudisseerd worden. Het is een masterplan. Maar is het een acceptabel masterplan? Willen wij onze medewerking en goedkeuring geven voor dit masterplan, die we met de helft aan gelegde puzzelstukjes al vorm zien aannemen?

We kunnen de hoop hebben dat het allemaal wel weer goed komt. Dat het goed het van het kwaad wint. En dat de overheid ons echt niet een loer draait. Maar echt? We zijn nog steeds met een grote groep mensen die hun intuïtie volledig hebben afgelegd. Mensen die hulpeloos de armen in de lucht steken en getroost en geholpen willen worden. En ja, we hebben goedkeuring gegeven voor een maatschappij waar wij als hulpelozen worden gevormd. Willen we geholpen worden door het kwaad? Willen we mee op de trein van het kwaad? Of gaan we voor het leggen van de volledige puzzel en zegt onze intuïtie dat onze wereld zoals hij was ten einde is gekomen. Dat onvermijdelijk de trein zal ontsporen. Daar hoeven wij geen rails voor te verbuigen. De wereld zoals wij hem kenden was aan zijn houdbaarheidsdatum gekomen en momenteel stinkt het ieder dag meer en meer totdat we tot ontbinding aan zijn gekomen. Onze goedkeuring zal er niet meer hoeven zijn als we durven vertrouwen op onze intuïtie.

Die intuïtie van luisteren naar ons hart, om te leven vanuit ons hart. Wat er ook gebeurd, trouw blijven aan onszelf en onze bron. Een trouw zijn aan onszelf dat niemand ons kan geven, geen instituties zoals de overheid. Het trouw zijn aan onszelf zal ons zo’n onmetelijke blijdschap geven. Eén die we bijna niet kunnen uitdrukken naar onszelf en de ander toe. Dat is het weten, diep vanbinnen, diep in ons hart. Het weten dat we in ons dragen dat volgroeit en klaar is om ontdekt te worden. Maar vooralsnog denken we de connectie met onszelf kwijt te zijn geraakt. Terwijl dat natuurlijk niet kan, we zijn het uit het oog verloren als een boek dat ergens onder terecht was gekomen en met een grote opruimactie weer tevoorschijn kwam. 

Het is die intuïtie die de tijd tussen idee en actie doet verkorten omdat we weten wat we moeten doen, omdat we weten wat het beste is voor onszelf en de ander als onszelf. Dat is niet anders als de werkwijze van het kwaadaardige, die handelt nog voor de rest er erg in heeft. Altijd 2 stappen vooruit is en ons doet denken dat we het niet meer kunnen inhalen of bijbenen en het dus geen zin meer heeft. We hoeven niet heel lang te debatteren over hoe de middenstand wel of niet kapot gemaakt is. Het is tijd om andere manieren te bedenken van samenleven als mensheid. Dat kost geen debat dat kost samenwerking, samenkomen. Het samenkomen van de mensheid in vreedzame vereniging en vergadering. En dat start klein en lokaal, waar we van elkaar wereldwijd kunnen leren om het klein en lokaal te houden zodat er minder kans tot mondiale corruptie is.

Het debatteren, het redeneren, het analyseren, het zijn allemaal hulpmiddelen van de geest die zeker gebruikt dienen te worden. Gebruikt in dienst van de intuïtie, het weten en het zelfvertrouwen als het vertrouwen in het algemeen. Maar laten we uit ons hoofd komen. Hoe gezellig het daar ook is, we zijn niet een wandelend hoofd. We zijn ieder van ons een systeem, een klein universum op zich. En hoe zonde zou het zijn als we maar een klein deel van onze potentie zouden gebruiken? Uit ons hoofd en terug naar de basis, naar de bron. De bron is wat ons verbind, de basis is ons hulpmiddel om vanuit te navigeren. De bron van waaruit de intuïtie en het weten stamt, het vertrouwen op het proces en de dualiteit zien voor wat het is. We zijn geen dualiteit, we aanschouwen de dualiteit op planeet aarde en gebruiken het als een hulpmiddel om zaken te duiden. Om te zien waar we nog aan een haakje vastzitten in oude patronen, emoties en trauma’s. 

Terug naar de bron waar onze potentie is bepaald. De bron waar we ooit goedkeuring gaven voor een ervaring op aarde. Een ervaring waardoor we onszelf mochten ervaren en realiseren binnen een bepaald levenspad. Het pad dat we ooit kozen en nu uitleven. Ons vertrouwen mag in de bron zijn, aangezien we allen deel zijn van de bron. Bij de bron mogen we onszelf zijn, bij de bron kunnen we ontspannen en via de bron vinden we ons potentieel. De bron waar we een onderdeel van zijn. Het is een kwestie van geven en nemen. De balans van geven en nemen. Waarbij nemen geleed mag worden als aanvaarden en geven als het delen van onszelf. Er is dan geen ruzie meer over wie meer neemt dan de ander. Het is hetgeen we aanvaard hebben en dus zullen we de gevolgen moeten nemen die daarbij horen. Momenteel lijkt de grootste vete op aarde te zijn wie teveel heeft genomen en wie zichzelf genaaid voelt omdat hij teveel gegeven heeft en er niets voor heeft teruggegeven.

Geven en nemen aan en van de bron is een gesloten circuit. Als we teveel van de bron, dus onszelf nemen dan kunnen we minder geven aan onszelf als onszelf. Dat is een direct gevolg. Idee en actie volgen elkaar nauw op de voet. En dat is iets om te laten inzinken, in alles wat we doen zijn we zelf altijd degene die de gevolgen draagt. Geven en nemen gaat over onszelf, ons eigen systeem, ons eigen universum. Dat geven en nemen zich ook buiten onszelf lijkt af te spelen is omdat we allemaal terug te herleiden zijn naar de bron. Als we een ander iets geven dan geven we dat ook aan onszelf. Als we de ander liefde geven, dan moeten we eerst ruimte hebben gemaakt binnenin onszelf om onszelf liefde te geven. Immers we kunnen niet iets geven wat we zelf niet bezitten. 

We geven onszelf vanuit de bron onze potentie en we mogen het aannemen en nemen om zo onszelf te ervaren op aarde. Als we alleen maar nemen, dus alleen maar nemen van onszelf dan blijft er niets van onszelf over. Dan verwijderen we als het ware onszelf van het toneel. Op aarde kunnen we niet alleen maar nemen. Om te zijn zullen we in balans moeten zijn en als de balans zoek is dan zijn de natuurwetten zo sterk dat het gehele systeem op zoek gaat naar een nieuwe balans. Kwaadaardig of goedaardig het maakt niet uit. Deze dualiteit wordt dan buitenspel gezet. En een ieder die met dualiteit het proces van in balans komen verstoort zal in zijn hemd komen te staan en de naakte waarheid zal hem doen ontmantelen. Keer terug naar de bron. De bron in ons is onze veilige haven en ons ijkpunt, laten we het niet moeilijk maken en het buiten onszelf gaan zoeken.

Over enomis

Schrijfsels en zelf vergevingen om mijn levenspatronen in de komende 7 jaar bloot te leggen, te snappen en te corrigeren door leefbare praktische statements, totdat er niets meer over is aan levenspatronen in mijn leven. Het niets zal dan het punt zijn van waaruit ik mijzelf opnieuw geboren laat worden in het fysieke leven op aarde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 2.276 andere volgers

Categorieën

Economist’s Journey to Life

http://economistjourneytolife.blogspot.com
%d bloggers liken dit: