Is de Schijf van Vijf het rad van avontuur geworden of willen we echte informatie van een oprechte Overheid?

Leefbaar Inkomen GegarandeerdDe Volkskrant zegt in een artikel van 20 maart 2014:   “Het voedingscentrum weet alleen defensief te reageren op nieuwe trends op het gebied van voeding. Hebben wetenschappers met nieuwe ideeën over gezonde voeding dan altijd helemaal ongelijk? Komt het heil alleen van de schijf van vijf? Moeten we echt nog steeds calorieën tellen? Het Voedingscentrum maakt zichzelf ongeloofwaardig door datgene wat honderdduizenden Nederlanders inmiddels weten, praktiseren en als goed ervaren, af te doen als onzin en potentieel schadelijk. Het gezag van dit voorlichtingsinstituut brokkelt hierdoor in een razend tempo af.”   Het gaat hier om een instituut van de Rijksoverheid die de bevolking moet voorlichten over voeding, maar blijft hangen in de Schijf van Vijf, die schijf die gratis reclame lijkt te maken voor de suiker, graan en melk industrie. De Schijf van Vijf blijkt niet alleen achterhaald te zijn, maar ons ook nog eens niet voldoende voedingsstoffen te leveren om een normale dag mee door te komen. Een Rotterdamse studie toonde aan dat driekwart van de senioren die werden gevoed door Tafeltje Dekje maaltijden, ernstige tekorten bleken te hebben aan vitale vitaminen en mineralen, omdat de maaltijden werden samengesteld aan de hand van de Schijf van Vijf. De Schijf van Vijf zou moeten voorkomen dat wij gaan snaaien en verkeerde dingen gaan eten en dus niet ten prooi vallen aan welvaartziekten, maar met te weinig voedingsstoffen vervallen we snel in een patroon van onszelf bijvoeden met grotere porties of junkfood en snacks.   Het blijkt dus dat het Voedingscentrum nieuwe onderzoeken en nieuwe trends per definitie afdoet als slecht of als een potentieel gevaar voor de volksgezondheid, terwijl het zelf werkt met achterhaalde methodieken en waardentellingen. Dit is niet alleen jammer maar ook kwalijk voor de volksgezondheid. Het is duidelijk dat het Voedingscentrum meerdere broodheren wil dienen, waarbij het dienen van de bevolking, op een laatste plaats is terecht gekomen. De informatie en de tests op de website van het Voedingscentrum zijn overduidelijk gekleurd en geven mensen die niet zelf op onderzoek uitgaan of mensen die afhankelijk zijn van anderen een verhoogd risico op ziekte, wat zij nu juist menen te voorkomen.   Men kan zich afvragen of we anno 2014 met een geolied internet nog wel zo’n staatsinstituut als het Voedingscentrum nodig hebben? Het antwoord op deze vraag is: ja dat hebben we nog steeds nodig. Niet iedere burger is in staat om door de bomen van het internet die informatie te filteren die voor zijn/haar specifieke lichamelijke situatie van belang zijn. Er is ook helemaal niets mis met een Overheidsorgaan dat ons van recente en objectieve informatie voorziet. En daar zit nu juist de bottleneck, hoe objectief kun je zijn wanneer je bepaalde industrieën niet voor het hoofd mag slaan? Hoe objectief kun je zijn wanneer je studies/onderzoeken gebruikt die gemanipuleerd zijn als basis voor je werkwijze? Dat is onmogelijk en dat dient dus niet de volksgezondheid, maar uiteindelijk de farmaceutische industrie.   Het kan echt wel anders binnen een ander economisch model. Ons huidige bestel is besmet met belangenverstrengelingen waar geld boven de mens wordt geplaatst. Vanuit het punt waar wij ons nu bevinden kunnen we nog zoveel goede voedingsadviezen geven, maar als de toezicht op het voedsel dat geproduceerd wordt niet wordt aangepast aan de vernieuwde informatie over het menselijke lichaam en zijn processen, dan gaat er geen verandering komen in ons voedingspatroon.   In een nieuw economisch bestel zoals het LIG (Leefbaar Inkomen Gegarandeerd) is het van belang dat wij onze eigen lichaamsprocessen kunnen monitoren en direct actie kunnen ondernemen door andere voeding, supplementen, medicatie of ander medisch ingrijpen. Stel je eens voor dat we een toilet hebben die aan de hand van urine en ontlasting je waarden bepaald en ziekte in een vroeg stadium detecteert. Op die manier kun je gericht naar een professionele hulpverlener gaan die samen met jou en jouw waarden, kan bepalen of er aanvullend onderzoek nodig is of dat er direct een plan van aanpak gemaakt kan worden. En laat het duidelijk zijn dat al het medisch handelen in het belang van de mens staat, namelijk het menselijk lichaam en niet de menselijke bankrekening.   Iedereen zal dan toegang moeten hebben tot een ‘smart toilet’ en iedereen moet toegang hebben tot hulp in een vroeg stadium, zodat er preventief gehandeld kan worden. Als je waarden laten zien dat je ijzergehalte iets keldert dan kun je daar direct iets mee. Nu zijn we onverklaarbaar moe en wat duizelig en gaan met  voor de huisarts ‘vage klachten’ naar hem/haar toe op een punt dat het kwaad al geschied is. Er is al een conditie en er moet al met medicatie bijgestuurd worden. Terwijl in een eerder stadium het allemaal niet zo ver had hoeven komen, we zouden bijvoorbeeld incidenteel ander voedsel tot ons kunnen nemen om de waarden weer goed te krijgen. En dan te bedenken wat dat met ernstige ziekten zou doen, deze preventie. Daar helpt de huidige algemene Schijf van Vijf niet mee aan preventie. We mogen dan wel allemaal mens zijn, maar elk biologisch klokje tikt weer anders en heeft specifieke hulp nodig.   Preventieve hulpverlening met relatief eenvoudige middelen zoals voeding en supplementen zullen dan ook geen grote financiële last vormen en ziekenhuizen zullen minder gevuld zijn met mensen met welvaartziekten. Hierdoor kan er echt onderzoek gedaan worden naar zaken die in het belang van de mensheid zijn. En in dat geheel zou een voorlichtingsinstituut een mooi plekje kunnen innemen, om ons van die informatie te voorzien, zodat wij een echte weloverwogen keuze kunnen maken aangaande onze gezondheid. Een instituut dat blijft hangen in ouderwetse zaken is geen aanwinst voor de bevolking, maar een instituut dat elke nieuwe hype achterna rent zou ons ook geen goed doen. Het is zaak dat gezondheid echt blijft draaien om lichamelijke en geestelijke gezondheid van de mens en niet gepolariseerd wordt door hypes en achterhaalde informatie. We moeten kunnen vertrouwen op de informatie die door onze overheid wordt gegeven over ons wel en wee op gezondheidsgebied, want de bevolking is met de komst van het internet snel in staat om informatie te controleren. Daarnaast liegen de gevolgen er ook niet om wanneer er verkeerd gevoed wordt, de welvaartziekten zijn de verantwoordelijkheid van de bevolking zelf maar indirect ook die van de voorlichters van de Overheid. Willen wij weer door één deur kunnen met elkaar dan zal het vertrouwen hersteld moeten worden met de Overheid en dat zal niet gaan in ons huidige economische model.

Wil je meer weten over LIG, bezoek dan eens deze website: livingincome.me

Advertenties

Hoe is het om te leven in een gestreste maatschappij?

leefbaar inkomen gegarandeerdStellen wij ons überhaupt wel eens de vraag waarom we in een gestreste maatschappij leven? Hoe het komt dat de maatschappij gestrest is? Meestal stellen wij ons die vragen niet, het is nu eenmaal zo, de maatschappij is een leefeenheid waarin alles sneller en meer moet zijn en dat levert stress op. We vinden dat net zo normaal als het steeds meer gaan verdienen, steeds hoger wordende prijzen en steeds duurder wordende huizen, totdat deze illusie langzaam in duigen viel door de crisis van 2008. Daar werden we gestrest van en door de aanhoudende crisis worden steeds meer mensen daar gestrest van. Dus zouden we kunnen stellen dat niet zozeer de maatschappij gestrest is, maar dat wij als mensen die de maatschappij vormen gestrest zijn.

 

De maatschappij is een dynamische leefeenheid die een afspiegeling of reflexie is van de bouwstenen waaruit het is opgebouwd. Het geldsysteem, het gezondheidssysteem, het educatieve systeem, het rechtssysteem en het ecologische systeem waar wij mensen deel van uitmaken. Alleen de mens is in staat om in welke systemen dan ook stress te beleven en te veroorzaken. Heeft een briefje van vijftig euro stress? Heeft een MRI-scan stress? Heeft een lesmethode stress? Heeft een rechtershamer stress? Of heeft een plant stress? Planten en dieren kunnen wel stress ervaren in de zin van fysieke stress van buitenaf, maar een plant strest niet wanneer zijn blaadjes niet voor zonsondergang zijn dichtgevouwen of een koe die strest omdat zij haar melkquota niet haalt. Wij zijn het, de mensen met onze intelligentie, die van binnenuit stress kunnen veroorzaken die wij ervaren als van buitenaf opgelegd.

 

Waarom creëren wij stress van binnen, kunnen wij ons dan afvragen, wat maakt dat zaken soms te overweldigend zijn voor ons? Het krijgen van een beetje stress of uiteindelijk chronische stress, heeft alles te maken met meer willen of moeten doen dan de tijd die ons gegeven is. Veelal komt dit neer op veel willen doen om niets te missen, niets te missen van het leven. Om alles te kunnen doen zullen we veel moeten werken en veel geld binnen moeten halen, wat onze tijd die overblijft automatisch minimaliseert. Wat er dus op neerkomt dat we gestrest raken van het idee dat we niet genoeg geld zullen hebben, wanneer we niet genoeg werken en dus onszelf over de kop werken om toch die targets te halen die we onszelf hebben gesteld. Dus niet genoeg tijd hebben om alles te doen wat we willen doen, gelinieerd aan het binnen halen van geld, dat wanneer dit niet lukt ons gevoelens van tegenslag en het zijn van een loser oplevert.

 

Wanneer we dit gevoel met velen delen dan wordt onze maatschappij een soort van ongeorganiseerd mierennest en lijkt het alsof onze maatschappij accelereert in de zoveelste versnelling, terwijl het accelereren plaatsvindt in ons hoofd. De maatschappij strest niet, de maatschappij volgt de grillige bewegingen van zijn bouwstenen, die zonder begrip van hoe dit in elkaar steekt als kippen zonder kop langs elkaar heen leven.

 

Ik stond laatst in een winkel, zo’n winkel waar je nog persoonlijke aandacht krijgt, waar de verkoper bezig was met een klant terwijl ik binnen liep. Ik ging bij de balie staan, naast de al aanwezige klant en wachtte netjes op mijn beurt. Na een paar minuten zei de klant tegen de verkoper dat zij niet de boel wilde ophouden. Waarop de verkoper haar geruststelde en zei dat dit niet het geval was. Hij keek mij aan en zei: de mensen zijn allemaal zo gestrest dat ze niet meer kunnen wachten in een winkel. Men zou eens wat rustiger aan moeten, ging hij verder. Waarop ik hem aanvulde en zei: doe mij dan maar een basisinkomen. De klant en verkoper keken mij wat glazig aan. Ik legde hen uit dat het wat kort door de bocht was om de schuld bij de gestreste mensen neer te leggen van het ongeduld in de winkels. Men heeft vaak haast omdat men zoveel denkt te moeten en veelal ook veel moet doen. Even snel een boodschap in je lunchpauze, mag niet resulteren in te laat komen op het werk, want vaak te laat komen kan uiteindelijk in ontslag resulteren. Zolang we nog in survival modus moeten leven, zal stress onderdeel uitmaken van ons bestaan. Dus een basisinkomen of liever nog een leefbaar inkomen gegarandeerd, haalt de overlevingsdrang weg, door de mensen van een leefbaar inkomen te voorzien wanneer werken niet een optie is, op een gegeven moment in iemands leven.

 

Wij koppelen veelal niet het gevoel van zoveel te doen denken te hebben aan de maatschappij. Het is ofwel de maatschappij die het ons aandoet of het persoonlijk falen dat ons niet in staat stelt om zoveel te doen wat nodig is, volgens de werkelijkheid of volgens de ideeën in ons hoofd. Een stabiel inkomen dat elke maand gegarandeerd wordt, ongeacht of je alles hebt kunnen doen wat je vond dat je moest doen, waarbij er tijd overblijft om eens even stil te staan bij ons leven. Eens een keer te reflecteren, naar binnen te kijken, om te zien hoe het met ons gaat. Dat is pas ontstressen!

 

Zolang er geen leefbaar inkomen gegarandeerd is, kunnen we best een middenweg zoeken, om minder gestrest door het leven te gaan. Wanneer we snappen dat wij het zijn die de stress veroorzaken, dan kunnen ook wij er verandering in aanbrengen. Wij kunnen onze maatschappij minder gestrest laten overkomen, door allemaal een tandje gas terug te nemen. Die verantwoordelijkheden nemen die nu nog van belang zijn om financieel het hoofd boven water te houden. En daarnaast onszelf te vertragen om zo te kunnen zien wat we aan het doen zijn en ons niet te laten opjagen door de gestreste gedachten in ons hoofd. Eén ding tegelijk aanpakken en afronden en dan het volgende, waarbij we uiteindelijk klaar zijn met wat we moesten doen, en niet met onze tong op de grond over de eindstreep aankomen. Een soort van snelwandelen in plaats van hardlopen, maar toch de finish halen. Hoe kun je genieten van het leven, wanneer je het niet beleeft, omdat je door het leven heen racet.

 

Mocht ontstressen met behoud van inkomen jou een goed plan lijken, ga dan is naar de livingincome.me website, om te zien wat dit economische voorstel jou te bieden heeft.

Is er straks nog geld voor het pensioen van jou en mij?

retirementNederland ging jarenlang door voor het land met het beste pensioenstelsel, inmiddels zijn wij op een tweede plaats aanbeland en heeft Denemarken ons ingehaald, maar hoe goed is dat stelsel nu eigenlijk? Gaat dit op één na beste stelsel ter wereld mij en jou in onze oude dag voorzien of moeten we toch gaan kijken naar hoe het ook anders kan? Moeten we passief afwachten om op ons 67ste te kunnen constateren dat er niet genoeg geld is om een fatsoenlijk bestaan te hebben? Wij stellen onszelf deze vragen wel, maar wat doen wij er vervolgens mee, leggen wij ons lot in handen van de door ons gekozen politici die door een korte termijnvisie, populistische maatregelen en beslissingen nemen die ons allen uiteindelijk in een lastig pakket plaatsen? Laten we eens kijken naar het verloop van onze pensioenen over de afgelopen 22 jaar.

het probleem

 

 

Over de afgelopen 22 jaar zijn er miljarden verdwenen uit onze pensioenfondsen, niet zozeer omdat  iemand er met de kas vandoor ging, maar door allerhande factoren die met name terug te leiden zijn naar onkunde en korte termijnbeleid.

In de jaren 60 en 70 bloeide onze naoorlogse Nederlandse economie op als nooit tevoren, zo ook onze pensioenfondsen die door de verplichte inleg van haar leden leidde tot overdekking, waardoor er meer in kas zat dan op dat moment nodig. Door inmenging van de politiek werd er in de jaren 80 besloten om de premies, de inleg van de leden, te verlagen. Dit gebeurde in eerste instantie bij het ABP, het pensioenfonds voor ambtenaren, maar al snel volgde ook de andere pensioenfondsen. Het overtollige geld, zo’n 30 miljard,  dat uit de pensioenfondsenkas van het ABP werd gehaald werd gebruikt om de gaten in de Nederlandse begroting te dichten. Daarnaast werden er grootschalige reorganisaties bij de overheid van betaald en werden ambtenarensalarissen verhoogd. Men probeerde zo de economie die aan het vastlopen was weer op gang te krijgen, maar keek niet vooruit en hield geen rekening met inflatie of andere tegenslagen.

In de jaren 90 werd al snel duidelijk dat met de verlaging van de premies in de jaren 80 er nu geen overdekking meer was, maar er eerder een tekort ontstond. Op dat moment had de overheid en het bedrijfsleven kunnen beslissen om bij te storten in de fondsen, wat echter niet werd gedaan, waardoor het gat alleen maar groter werd en onhoudbaar tijdens de beurscrisis in 2002. De uitholling van de fondsen ging gestaag verder en niemand nam de verantwoordelijkheid op zich. De politiek mengde zich opnieuw in het verhaal en stond toe dat er voor 15% in aandelen belegd mocht gaan worden door de pensioenfondsen. Iets wat op korte termijn een juiste oplossing leek, maar uiteindelijk een vrijbrief werd voor de fondsen om deze 15% door te voeren tot 65% investeren in aandelen. Door incompetentie van de toezichthoudende organen zoals besturen, werden de 15% risicoloze investeringen al snel omgezet in 65% risicovolle en dubieuze investeringen, waardoor ons mooie pensioenstelsel bij de crisis in 2008 opnieuw een nekslag kreeg toebedeeld. Onze centjes verdampten en wij stonden erbij en wij keken ernaar, want niemand snapte er nog iets van. Opeens wordt jouw pensioengeld belegd in bomen in Amerika of indirect in de wapenhandel, je hebt er geen grip en zicht op en tegelijkertijd ben je verplicht je geld af te dragen aan deze pensioenfondsen die je een onbezorgde oude dag beloven. Wanneer we zelf zouden beleggen en er 20 jaar werd ondergepresteerd door onze beleggers dan zouden wij allang onze vermogensbeheerder de laan hebben uitgestuurd, in deze constructie is dat helaas niet mogelijk. Dus werken we 1 dag per week om ons pensioen zeker te stellen, maar wanneer er onverantwoord met ons geld wordt omgegaan dan kunnen we ons terecht de vraag stellen of er straks nog wel geld over is voor ons pensioen.

de oplossing

 

 

De vraag die we ons kunnen stellen is: is dit op één na beste pensioenstelsel wel het stelsel dat ons gaat voorzien in onze oude dag? We hebben kunnen zien dat ons pensioen in handen van zoveel onstabiele factoren een soort van lot uit de loterij gaat worden in plaats van een zekerheid die voor elk mens op elk tijdsstip aanwezig zou moeten zijn.

Laten we eens kijken naar een ander stelsel dan ons huidige stelsel, binnen een basisinkomengarantie bijvoorbeeld is het pensioen samen met werkeloosheid en arbeidsongeschiktheid een kwalificatie om in aanmerking te komen voor een basisinkomen. Binnen de basisinkomengarantie wordt gesteld dat alle (natuurlijke) bronnen van een land eigendom zijn van al zijn inwoners. Dit recht verkrijg je door je geboorterecht in dat land, wat maakt dat de burgers aandeelhouders zijn van deze (natuurlijke) bronnen. Door gebruik te maken van deze bronnen, zal iedereen bijdragen aan de omzet/winst hiervan en zal deze winst gebruikt kunnen worden om mensen die niet of niet voldoende kunnen werken te voorzien in hun basisinkomen.

Dit maakt dat niemand zonder inkomen zal zijn en dat levensverzekeringen, pensioenfondsen en allerhande andere verzekeringen ineens overbodig zijn. Wat vervolgens betekent dat er geen korte termijn beslissingen door de politiek meer over ons leven worden genomen en er geen onkundige mensen zich met onze levensbehoeften gaan bemoeien. Door het krijgen van een basisinkomen weten we gewoonweg dat wij onszelf in ons natje en droogje kunnen voorzien en dat wij aan het eind van ons werkend leven niet voor verassingen komen te staan.

de beloning

 

 

Wanneer wij niet het gevoel hebben dat wij overgeleverd zijn aan anderen voor onze eerste levensbehoeften, door politiek en regelgeving, dan geeft ons dat veel meer zelfvertrouwen en vreugde in het leven. De fase in je leven wanneer je niet meer werkt en het tijd is om te genieten van je oude dag, kan  met een basisinkomen er één zijn waarin je nog volledig in het leven kan staan en kan geven aan de maatschappij in plaats van alleen maar te moeten nemen. Wie wil er niet gewaardeerd worden en nog meetellen in een maatschappij die ziet dat iedereen moet worden voorzien in zijn basisbehoeften? Niemand wil sterven in een maatschappij die jou laatste centjes voor een menswaardig bestaan heeft vergokt op de aandelenmarkt of waar politici niet langer vooruit hebben willen kijken dan hun eigen politieke roem ging. Een basisinkomengarantie is een beloning voor jong en oud en is de oplossing voor ons pensioenprobleem. Onze senioren waren ooit onze junioren, dus ook al ben je nu in de bloei van je leven, we weten allemaal dat het moment aanbreekt dat we door onze huidige samenleving als overbodig of financieel blok aan het been worden gezien. Simpelweg omdat het huidige stelsel het pensioengeld weghaalt bij de werkenden en de jonge generatie in het ongewisse laat over de staat van de pensioenen op langere termijn. Een pensioen of een basisinkomen is een mensenrecht en niet iets waar je op moet hopen.

 

Bronvermelding:

Het verdwenen pensioengeld – Zembla

http://zembla.vara.nl/Nieuws-detail.2624.0.html?tx_ttnews%5Btt_news%5D=38094&cHash=2140bcf8640268a47297cba58e4f32d2

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/06/day-422-basic-income-grant-and-pensions.html

http://bigpolitiek.blogspot.nl/2013/06/basisinkomengarantie-en-pensioenen.html

Gelijk Geld Kapitalisme – Doping: jezelf omdopen tot supermens

equal money capitalism

 

het probleem

 

 

Doping is een groot probleem binnen de sportwereld en nu met de bekentenissen van Lance Armstrong helemaal weer in de picture. De vraag is of, wanneer we over het dopingsprobleem spreken, de doping op zich het probleem is, of zijn het de de krachten erachter die het probleem in beweging houden. Letterlijk in beweging houden, want de big business wat de doping industrie is, heeft er belang bij om doping binnen de sportwereld in stand te houden, daarnaast is de sportwereld ook een industrie geworden waar het om geld draait. Topprestaties worden in geld uitgedrukt, want het gaat er allang niet meer over of je lekker je lijf beweging hebt gegeven, of je bloed weer lekker stroomt en of je niet door je grenzen bent gegaan om door je eigen hormonen een high effect te behalen. Topsport is een verslaving geworden aan geld en zogeheten stimulerende middelen.

 

Het dopingsprobleem in de topsport is dan ook niet zomaar te tackelen door rechtlijnige benaderingen die de nadruk leggen op de in overtreding zijnde topsporter. Het is belangrijk om eerst eens te kijken naar wat doping nu precies doet als het gaat om prestatie verhoging binnen de sport. Dat doping je omtovert tot supermens is een soort van volksoverlevering geworden. Zo wordt gezegd dat met stimulerende middelen een sporter bovennatuurlijke prestaties kan leveren en dat zou niet fair zijn ten opzichte van zijn rivalen die het niet zouden gebruiken en niet fair jegens de topsport. Maar wanneer wij naar het onderzoekswerk van Bram Brouwer ( sportcoach en psycholoog ) kijken, dan zien wij dat hij in een interview met Rini Wagtman in ‘Managementissues.com’ het volgende zegt over doping.

 

In zijn scriptie ‘Doping als drogreden’ belicht Bram Brouwer doping vanuit verschillende invalshoeken. Hij keek niet alleen van de medische kant, maar ook naar de regels en de inspanningsfysiologie. ‘Doping helpt niet’, concludeert Bram. Zelfs het vermeende wondermiddel epo (erythropoëtine) dat de aanmaak van rode bloedcellen en daarmee het zuurstoftransport stimuleert, heeft volgens Bram nauwelijks of geen prestatiebevorderend effect bij wielrenners. ‘Ik heb het in ieder geval niet kunnen vinden’, stelt hij. ‘Ik zeg niet dat doping niets doet. Maar dan toch vooral in het hoofd. Het geeft een placebo-effect. Ik denk dat renners harder gaan fietsen, omdat ze denken dat ze harder kunnen. Er zijn renners die verliezen omdat ze denken dat anderen met doping rijden en dus wel harder zullen gaan. Bij voorbaat hebben ze al verloren.’

 

Dus wanneer wij naar de positieve prestatie verhoging kijken bij doping dan is er volgens o.a. Bram Brouwer geen significant bewijs dat aantoont dat het lichaam van een topsporter er beter door presteert. Het is de illusie gecreëerd door het middel dat de topsporter laat denken dat hij boven zijn eigen kunnen kan presteren. Dan zouden we ook kunnen stellen dat een suikerpil voldoende is om de topsporter het onderste uit de kan te laten halen voor zijn/haar sponsoren. Dit stelt doping dan gelijk aan de meeste medicatie, die net als doping, niet ver uitsteekt boven een suikerpil als het gaat om de positieve uitwerking op de sporter of patiënt. Een klein gedeelte werkende stof en de illusie dat het een supermiddel is zullen dan tezamen na filtering van deze informatie in het hoofd van de gebruiker een te voorspellen uitkomst generen. Het geld dat met topsport en ook ziekte verdiend kan worden is zo omvangrijk dat de overredingskracht groot is van de kant van de farmaceutische industrie en zijn handlangers.

 

Het dopingsprobleem is een probleem dat niet op zichzelf staat en gecreëerd is door andere geaccepteerde problemen in onze samenleving zoals: geld verdienen aan miniem werkende medische middelen, een miljoenenbusiness maken van sport, sport als rivaliserend spel in de markt te zetten, kijkers zich laten optrekken aan bovennatuurlijke prestaties die zij ook zouden willen leveren en zo kijkcijfers en stadions vol met mensen trekken, de burger te laten geloven dat het oké is om stimulerende middelen te gebruiken en daar aan te verdienen en sporters tot het nulpunt te laten gaan door placebo effecten.

 

Geld verdienen aan miniem werkende medische middelen is tegenwoordig geen geheim meer, maar het merendeel van ons als burgers leggen ons erbij neer dat dit nu eenmaal het spel is dat gepeeld wordt. Op deze manier wordt er ingespeeld op het ‘speciaal zijn’ gevoel van ons als mens om door speciale middelen beter te presteren of beter te kunnen genezen. Het principe van veel geld verdienen en veel winst maken over de lichamen van anderen is de waarde die tot norm verworden is waar wij als burgers merendeel geen vragen bij stellen, want iedereen moet zijn brood ergens mee verdienen.

 

Sport is door de jaren heen een miljoenenbusiness geworden, de sporters zijn de pionnen van de mensen met macht en geld op de achtergrond, terwijl de sporters tot idolen worden gemaakt die iedereen wil zijn vanwege het geld dat ermee gemoeid is. Wanneer sporters een gemiddeld salaris zouden verdienen en er geen enorme bedragen in de clubs om zouden gaan, dan zou de hype die om sport heen gemaakt is niet meer bestaan. Wie heeft een elektromonteur als idool? Of het meisje van de kaasafdeling?

 

Sport gaat niet om lichaamsbeweging, maar om het rivaliseren met anderen. Het principe van winnen als hoogste goed en het zijn van een ‘loser’ wanneer je verliest, is doorgesijpeld in ons dagelijks leven waar ‘the winner takes it all’ regel geldt. Sport gaat niet meer om goed te zorgen voor het lichaam, maar is nu gebaseerd om zoveel mogelijk door grenzen heen te drukken om bovenmenselijke prestaties te leveren. Bij het achterwege blijven van voldoende bovennatuurlijke prestaties wordt er dan al snel overwogen om stimulerende middelen te gebruiken om zo toch als winnaar uit de bus te komen en het geld bij de sponsoren te kunnen laten rollen.

 

Wij als kijkers naar sport, bekijken dit altijd een beetje vanuit een punt van jaloezie, eigenlijk hadden wij ook wel zo willen presteren. Eigenlijk hadden wij ook wel een vriend of vriendin met zo’n lijf willen hebben. Toch blijft dat voor de massa een hopen en verlangen wat hen doet vergeten wat de keerzijde van deze lichaamsconsumerende sportwereld is en dus gaan wij massaal kijken en geld uitgeven aan het bekijken van een sporter die zijn lichaam te grabbel gooit aan stimulerende middelen en geld boven zijn eigen lichaam of leven stelt.

 

Wij winden ons zo nu en dan wel op als er doping aan het licht komt in de sport, maar dat is meer en rotgevoel dat jouw idool dingen doet die hij zonder doping wellicht niet had gedaan en het ophemelen van je idool ineens een nare bijsmaak in de mond geeft. Dan zie je ineens dat jouw held niet anders is dan een ieder ander en zich door doping laat verleiden om te winnen en meer geld te maken. Of jouw idool moet het opnemen tegen anderen die wel doping gebruiken wat het tot een niet faire wedstrijd maakt. Waar willen wij de grens leggen en is doping geoorloofd ook als het blijkt dat het placebo effect groter is dan de werkende stoffen? Want hoe dan ook, gelooft de sporter dat hij beter presteert met doping of dat hij of zij tot het nulpunt kan gaan zonder doping, sport is niet meer in het belang van het lichaam, maar in het belang van geld.

 

de oplossing

 

 

Op een globaal niveau is het goed om ons eens af te vragen wat wij als onafhankelijke landen nu eigenlijk doen, wanneer wij sporters naar sportevenementen sturen die onder invloed van stimulerende middelen, willens en om wetens beter moeten presteren dan de sporter zelf voor mogelijk hield. Is sport op deze manier niet een soort van oorlog voeren om te zien wie de beste is, de winnaar? Wanneer we de rivaliteit uit de sport halen dan is doping nergens meer voor nodig en groots opgezette sportevenementen waar landen meer geld in dit soort happenings stoppen dan in de levensbehoeften van hun eigen bevolking, zijn dan ook totaal overbodig. Net als met oorlog waar de strijd vaak wordt gevoerd over het bemachtigen van natuurlijke bronnen voor energie of mineralen, gaat bij sport de strijd om het bemachtigen van de gouden medailles en bekers. Bij beiden is de gemeenschappelijke deler geld, bij beiden gaat er veel geld in om als we kijken naar alle partijen eromheen die een graantje meepikken.

 

Wat wanneer er geen grof geld meer aan sport verdiend zou worden, zou dan de farmaceutische industrie nog geïnteresseerd zijn in sporters? Wat als het geen grootse evenementen meer zijn, zou een sponsor nog geïnteresseerd zijn in sportteams en sporters? Met andere woorden wanneer we geld elimineren en weghouden van sport dan hebben we ook geen dopingsprobleem meer. Wat wanneer we de rivaliteit uit de sport halen en sport tot lichaamsbeweging verwordt waar je alleen maar jezelf met je eigen prestaties meet?

 

Dit is een 180 graden ommekeer van wat wij denken dat sport zou moeten zijn, maar wat we ons moeten afvragen is het volgende: is mijn definitie die ik heb van sport en het gebruik van doping mijn eigen opinie of is het een geloof dat ik door mijn leven heen heb geadopteerd als zijnde van mij door media en opvoeding aangemeten?

 

Hoe kunnen wij ooit op globaal niveau met elkaar samenwerken wanneer wij rivaliteit tussen ons laten komen en dit zo hard spelen dat wij doping tolereren binnen de sportwereld die wordt geschetst als een wereld waar topsporters bezig zijn met het behalen of behouden van een gezond lichaam.

 

Ook op een individueel niveau ligt de oplossing in de benadering van sport, waarbij wanneer het winnaars-effect eraf wordt gehaald de rivaliteit verdwijnt en er dus ook geen beloning meer is in de vorm van geld of het beter zijn dan de ander, en dat brengt dan de sport terug naar fysiek bezig zijn. Wat automatisch maakt dat doping niet meer in de context van sport past, wanneer het winnaar-effect eraf is.

 

Het is sowieso appels met peren vergelijken als wij ons op sportgebied meten met anderen. Onze fysiologie is anders, onze insteek is anders, ons materiaal is anders, het is dus nooit twee dezelfden met elkaar laten strijden, dus wat zegt de uitkomst van b.v. een wielerwedstrijd, een judo toernooi of een voetbalwedstrijd? Hoe vaak hoor je niet, mijn fiets deed het niet lekker, wij hadden wat mensen met blessures in het team of ik was toch niet zo fit voor die wedstrijd. Dat wordt dan weggedaan als excuses door de media, en ja het zijn excuses bekeken vanuit onze huidige visie op sport. Maar het laat ons ook de realiteit zien dat de strijd niet een evenwichtige strijd is en wij alleen maar ons ego hebben geboost wat vervolgens beloond wordt met geld en een beter leven.

 

de beloning

 

 

De beloning van een wereld zonder doping, stimulerende middelen, die sport weer terugbrengt tot lichamelijke inspanning/bewegen, is het hebben van respect voor het lichaam. Zou een topsporter echt zo blij zijn met deze stimulerende middelen in zijn/haar lichaam? Het kan zijn dat de sporter er nu niet naar wil kijken omdat het grote geld hem/haar verblind, maar soms moet het toch tot deze mensen doordringen dat er ook negatieve aspecten kleven aan het gebruik van dit soort middelen. Ook al heeft doping grotendeels een placebo effect volgens Bram Brouwer, het kleine beetje werkende stof kan ook schade veroorzaken of afhankelijkheid van het middel.

 

Dus de beloning van geen doping zit hem voornamelijk in:

 

* respect voor het eigen lichaam

* niet door de grenzen van het eigen lichaam gaan met de gevolgen van dien.

* kunnen genieten van het fysiek bezig zijn zonder jezelf te hoeven labelen als winnaar of verliezer.

* niet door anderen vanuit het oogpunt van geld gepushed te worden tot topprestaties die niet zo oké voor het lichaam zijn.

* geen nadelige gevolgen van doping moeten doorlopen.

* het geld en de miljoenenbusiness achter deze doping kan voor de verbetering van het leven in het algemeen gebruikt worden.

 

Bronvermelding en aanvullend materiaal:

Interview Bram Brouwer

Derren Brown ~ Fear and Faith (placebo effect)

The Century of Self

 

 

 

Oude kleding inzamelen voor de minder bedeelde medelander

equal money capitalism

In een artikel van het NRC las ik het volgende:

“Kleding levert inzamelaars nu zo’n 55 tot 75 cent per kilo op. Naar schatting de helft daarvan gaat naar de gemeentekas. Omdat het inzamelen ook geld kost, blijft nog zo’n acht tot vijftien cent over voor goede doelen.”

“Ze eisen in toenemende mate een gedeelte van de opbrengst op en dat is heel vervelend. De bedragen die we moeten betalen verschillen, maar elke cent die we aan gemeenten afdragen, gaat niet naar de goede doelen die we steunen.”

De reden waarom ik als burger en medelander, oude nog te gebruiken kleding in de kledingbakken deponeer is er maar 1, te weten: anderen die het op dit moment minder hebben dam mij, te voorzien van kleding. Wanneer het mij een worst was geweest wat er met mijn oude kleding was gebeurd dan had ik het wel in het gewone huisvuil weggegooid. Nu begrijp ik uit dit artikel dat er een handel achter de oude kleding ophaalpunten zit en dat gemeenten graag een graantje meepikken, of beter gezegd de halve pitten vetbol inpikken. Soms gaat ook de oude kleding naar tweede hands winkels waar jouw oude kleiding weer verkocht wordt aan derden, dit is totaal buiten ons zicht als burger, omdat we nadat we de kleding in de bakken deponeren geen feedback hebben over waar het heen gaat en wie er wat aan verdiend en wat er vervolgens met het verdiende geld gedaan gaat worden. Dit geldt voor beiden, de gemeenten en de inzamelaars.

Misschien zeg jij wel dat het idee dat er met jouw oude kleding goede doelen worden gespekt voldoende is, om deze gewoonte van oude kleding te deponeren, in stand te houden. Wie weet wil jij niet weten wie welk geld krijgt of neemt en waaraan het dan vervolgens wordt besteed.

Begrijp mij goed, ik hoef geen uitdraai van de boeken van de gemeente noch de inzamelaars, maar wanneer ik een goed doel steun dan zou ik ook graag zien dat zoiets daadwerkelijk gebeurd. Dat is ook de reden waarom ik eigenlijk op de kleding na geen goed doel steun. Goede doelen zeggen veel en beweren veel, maar als ze worden doorgelicht is het steevast dezelfde uitkomst, het overgrote deel van het geld gaat niet naar die doelen die ze mij doen geloven met hun campagnes.

Geven aan goede doelen beschouw ik als het afkopen van mijn geweten. Ik weet dat ik het beter heb dan de groep mensen waar geld voor opgehaald gaat worden, maar ik wil natuurlijk niets veranderen aan mijn situatie, wat automatisch betekent dat er ook niets veranderd aan de situatie van de armlastige ander. Dus om lekker onbezorgd verder te kunnen leven geven wij aan goede doelen, wat ons het recht geeft om ons niet meer over dit soort problematieken te hoeven buigen. Goede doelen die research doen werken meer in op onze angst dan de eerder genoemde doelen, laat ik maar geven aan de kankerbestrijding, want stel je voor dat ik kanker krijg dan moet er wel onderzoek verricht worden. En daar blijft het dan bij, we vragen ons niet af of dat onderzoek wel wordt gedaan en of het meeste geld daarheen gaat. De meeste fondsen zouden toch eens met resultaten moeten komen als je ziet hoeveel geld erin gepompt wordt over vele jaren heen, of komt dat geld net als met de kledinginzameling ook neer op een paar cent die overblijft voor research?

We zijn natuurlijk wel een beetje de weg kwijt in onze ‘op stand ‘samenleving. Bedenk je eens hoe het zou zijn wanneer kleding duurzaam gemaakt zou worden en je 10 jaar met een paar jeans zou kunnen doen. Bedenk je eens dat wanneer imago door kleding niet meer bepaald wie je bent, maar dat je kleding draagt omdat het zo verdomd lekker zit. Wanneer we niet de drang zouden voelen om bij elke nieuwe modegril weer andere kleding te willen, dan konden wij het dragen totdat het op was en dan pas nieuwe kleding aanschaffen.Weg met de inzamelpunten, of toch niet helemaal, want wanneer kleding duurzaam is en een kind groeit eruit, dan kunnen er nog zeker 2 andere kinderen van genieten. Laten we het nog gekker maken en ons het volgende voorstellen, wat als we allemaal genoeg geld/middelen zouden hebben, dan hoeven we niet in te zamelen voor de minder bedeelden. Dan is het een keuze om een kind in de groei in tweede hands, in goede staat kleding, te laten lopen.

We laten ons gek maken door allerlei zaken die afleiden, waardoor we niet meer zien wat er nodig is om onze samenleving weer samen te leven. Duurzame producten dat is de toekomst. Geven aan goede doelen is nare gevoelens onder het design tapijt vegen en dat is niet nodig. Samen zijn we sterk en kunnen wij een samenleving eisen, waar wij samen deel vanuit maken, die zich richt op kwaliteit en niet op kwantiteit, die zich richt op samen rijk en niet op ik wordt rijker over de rug van de ander. Samen sterk, samen rijk.

Kijk ook eens naar het Equal Money Capitalism en lees deze blog eens:

http://economistjourneytolife.blogspot.com

Staan de beste stuurlui altijd aan wal?

Staan de beste stuurlui altijd aan wal?

We kennen allemaal dat gevoel wel, je snapt als nuchtere Nederlander of medelander, best hoe een democratie zou moeten werken, maar je ziet er niets van terug. Je snapt ook dat wanneer je naar de stembus gaat, dat dit jouw moment is waarop je enige invloed kan uitoefenen op de richting waarin jouw land zou moeten gaan. Maar laten we eerlijk zijn, hoe vaak heb jij niet op een politieke partij gekozen en achteraf het gevoel gehad dat je een kat in de zak hebt gekocht? Dus weg invloed en ging je terug naar af, als stuurlui aan de wal.

Waar onvrede in onszelf bestaat over hoe de koers van ons land wordt bepaald, zullen we eerst zelf in het reine moeten komen met onszelf, om te bepalen wat die onvrede nu eigenlijk is. Alle Nederlandse burgers zijn stuk voor stuk ervaringsdeskundigen over hoe het leven in een betrekkelijk rijk democratisch Westers land zou moeten gaan. We hoeven ons niet minder te voelen dan diegenen die de regels voor ons voorkoken. Wel moeten we voor onszelf bepalen dat wanneer we de voorgekookte regels niet lusten, wat we dan willen eten. Dus enige vorm van kritisch naar onszelf kijken is wel vereist als burgers om tot verandering binnen een land als Nederland te komen. Natuurlijk sta je daar niet alleen in, want vraag maar eens om je heen op verjaardagen of op je werk, wie er nu innig gelukkig is met de gang van zaken en hoe de economie nu draait in Nederland. Die economie die overduidelijk draait door zijn interconnecties met de rest van de wereld. We kunnen ons niet als een laatste welvarend eilandje in de wereld wanen, we maken deel uit van Europa en de rest van de wereld. We beseffen ons dat nog niet altijd, maar we hebben allemaal wel connecties met het buitenland, hetzij vriendschappen, favoriete vakantie bestemmingen, eten dat in het buitenland geproduceerd is. Via de media zien we hoe andere landen hun economieën behandelen of mishandelen. Wij weten wat er in de wereld omgaat en we voelen de onvrede in onszelf groeien. Dan kan de vraag rijzen, wil ik hier nog deel van uitmaken en denk ik dat ik het verschil kan maken?

Velen gingen je voor en stelden die vraag, een aantal konden die vraag beantwoorden, maar niemand kon die acties en veranderingen laten plaatsvinden die onze wereld een ander koers deed varen. Geprobeerd hebben we het wel, maar het lijkt aan weinigen gegeven te zijn om te komen tot daadwerkelijke verandering in onze wereld. Wat zien we dan over het hoofd dat elke keer dat men probeert te veranderen het alleen negatieve consequenties oplevert in plaats van de consistente vooruitgang waar we allemaal op zitten te wachten. Niemand wil 4 jaar opluchting onder kabinet A om vervolgens 4 jaar de duimschroeven weer aan te draaien onder kabinet B en langzaam zonder dat we opletten een spiraalbeweging naar beneden maken. Dat is het punt waar wij zijn beland, populistische oplossingen zijn niet meer voorradig en gedegen oplossingen die een blijvertje kunnen zijn, zijn schaars.

Allemaal zijn we bekend met onze narcistische en egocentrische inslag, niet dat we ermee te koop lopen, want dat is ‘not done’, maar het is er wel. Wanneer er dan polls naar buiten komen over de tevredenheid van de Nederlander en hoe gelukkig de Nederlander wel niet is, dan zien we dat wij gemiddeld niet verder kunnen kijken dan ons tuinhekje. We willen allemaal betere scholen, een beter sociaal vangnet, betere medische zorg en we willen best dat iedereen een huis heeft en een fatsoenlijk bestaan, maar eerst zorgen we voor onszelf. Ondanks dat we dit allemaal wel willen en anderen ook gunnen, het kan niet ten koste gaan van ons eigen ‘geluk’. Het is wel ok wanneer een directeur van een goed, doel salaris moet inleveren en al die andere mensen in de top van onze maatschappij, maar als we deze eerlijkheid doorbereken naar onszelf toe, datnblijkt dat wanneer jij meer verdient dan jouw jongere collega, terwijl je het identieke werk doet, jij geen salaris wilt inleveren om de boel gelijk te trekken.

Laten we nu eens kijken hoe we onze aard van het beestje ten goede kunnen keren. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en psychologisch onderzoek laat keer op keer weer zien dat wij eerst voor onszelf kiezen alvorens aan de rest te denken. Dan kun je jezelf schuldig gaan voelen, of zien hoe je met deze karakter eigenschap kunt werken. Dit is een punt dat we wereldwijd met elkaar gemeen hebben en een punt waar we wereldwijd wat mee kunnen. We zijn allemaal ervaringsdeskundigen en we zijn de beste stuurlui die aan wal staan, oftewel we staan klaar om altijd te weten wat het beste voor onszelf is. Een rijkaard zal belastingverhoging proberen te voorkomen met omkopingen van het systeem, maar een arme die uitgehongerd is zal wanneer hem/haar een beetje eten wordt aangeboden niet voorstellen om het met het hele dorp te delen. Het is die overlevingsdrang die in ons allen zit, die in reële of irreële omstandigheden naar buiten komt, wat een gegeven is waar we allemaal mee kunnen werken. Het is dat punt van omslag wat nog maar weinigen van ons gezien hebben en naar zouden willen handelen, maar waarom niet, wat heb je te verliezen?

Er is een internationale groep waar allemaal ervaringsdeskundigen vanuit alle lagen van de bevolking samen komen. Van Psychologen tot juristen, tot maatschappelijk werkers, journalisten, sociologen, technici, it-ers, muzikanten, leeraren, kunstenaars, studenten en noem het maar op. Deze organisatie doet al 20 jaar onderzoek naar de aard van de mens om te komen tot een economisch stelsel dat niemand in de kou laat staan. Op dit moment wordt er een tussenvorm ontwikkeld om van een kapitalistisch stelsel over te kunnen naar een stelsel gebaseerd op gelijkheid met als waarde het leven en niet geld zoals we dat nu kennen. Deze tussenvorm heet Equal Money Capitalism en brengt kapitalisme terug naar zijn puurste vorm waarin het iedereen helpt om een waardig bestaan te leiden. Het Equal Money Capitalism geeft ons als beste stuurlui aan wal de gelegenheid om te laten zien wat wij waard zijn en de kans om mee te denken aan een wereld van de toekomst die niet meer gebaseerd is op ongelijkheid en het jezelf verrijken over de rug van een ander. Iedereen rijk, iedereen blij en het is nog mogelijk ook.

Wat kun jij als beste stuurman/vrouw nu doen, op dit moment? Bij jezelf te rade gaan of je bij die eerste club van mensen wil behoren die zegt: stop tot hier en niet verder! Je volgende stap is het delen binnen de sociale media van deze blog, zodat er zoveel mogelijk mensen op de hoogte zijn van het feit dat inspraak wel mogelijk is, wanneer wij samen sterk staan en met gedegen oplossingen komen. Ik heb de moeite gedaan om de blog te schrijven, dus is het een kleine moeite om hem te delen wanneer je het ermee eens bent. Wanneer je alleen vingertje wilt wijzen op anderen, dan behoor je niet tot de groep pioniers die wil komen met antwoorden voor de wereldproblematieken, om zo onszelf niet van de wereldkaart te laten vegen. Geef de mensheid nog een kans en wordt rijk samen met je medemens. Daarnaast kun je op je sociale media kleur bekekenen en een Equal Money batch plaatsen en samen met ons op het Engelstalige forum van gedachten wisselen. Zodra het jou duidelijk wordt waar het Equal Money Capitalism nu echt voor staat, kun je voorzichtig peilen in je omgeving hoe anderen erover denken. Hoe tevreden zijn jouw vrienden, familie en collega’s? Deze blog site zal blijven posten om steeds weer aan de hand van praktische voorbeelden in onze maatschappij aan te geven hoe het ook anders kan, zodat niet alleen een selecte groep profiteert maar iedereen. Het is een kleine moeite, dus laat je op de hoogte brengen van nieuwe posts door een e-mail.

Wij zijn de beste stuurlui ook al lijkt het een kleine groep, door samen sterk te zijn kan het als een steentje in het water worden dat door zijn uitwaaiende golfjes zijn weerga niet kent, daar wil jij toch ook deel van uitmaken? Dat wil jij toch ook kunnen navertellen als je oud bent en je kleinkinderen over vroeger verteld? Wat is een mooier cadeau om te geven dan jezelf een rijk leven bezorgen dat zo duurzaam is dat alle generaties na jou er ook van kunnen genieten?

%d bloggers liken dit: